Określenie miejsca pracy

zależy od woli przyszłych pracownika i pracodawcy. Miejsce pracy może być określone jako stałe albo zmienne, jeżeli tego wymagać będzie wynikać z rodzaju wykonywanej pracy. Miejsce pracy nie musi być przy tym określone
za pomocą adresu, pod którym znajduje się zakład pracy. Miejscem wykonywania pracy może być np. siedziba pracodawcy, miejsce położenia jego jednostek organizacyjnych, jak również miasto, województwo czy kraj. Natomiast nie jest możliwe określenie w jednej w umowie o pracę dwóch miejsc pracy np. w dwóch jednostkach organizacyjnych danego pracodawcy znajdujących się w jednym mieście czy województwie. W takiej sytuacji zasadne jest, by miejsce pracy zostało oznaczone jako obszar (miasta, województwa, kraju). Za takim rozstrzygnięciem przemawia treść przepisów kodeksu pracy (mowa jest o miejscu pracy w liczbie pojedynczej) i możliwość wystąpienia problemów z podaniem dwóch miejsc pracy. Trudności
mogą polegać na określeniu kosztów i czasu dojazdu do tych miejsc.

Zgodnie z orzeczeniem Sądu Najwyższego z dnia 11 kwietnia 2001 r., sygnatura I PKN 350/2000, opublikowanym w OSNP 2003/2 poz. 36 miejsce wykonywania pracy powinno być tak ustalone, by pracownik miał możliwość wykonywania zadań, wliczając w to czas dojazdu do miejsca ich wykonywania, w ramach umówionej dobowej i tygodniowej normy czasu pracy w przyjętym  okresie rozliczeniowym. Jak zostało już wyżej zaznaczone możliwe jest także określenie zmiennego miejsca pracy, np. gdy pracownik przez kilka miesięcy musi wykonywać pracę w jednym miejscu, a przez pozostały okres w innym.