Prawo do wynagrodzenia z tzw. "ustawy 203"

Pytanie: Jestem pracownikiem służby zdrowia. Jakie mam szanse na wypłatę zaległych 203 i ile to w sumie jest za te dwa lata? Jak wyglada od strony prawnej sprawa kontraktów dla średniego personelu? Jestem technikiem rtg.

Odpowiedź:

Przepis art. 4 a ustawy o negocjacyjnym systemie kształtowania przyrostu przeciętnych wynagrodzeń u przedsiębiorców oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 1995r., nr 1, poz. 2 ze zm.), ustalający 203 zł miesięcznie podwyżki dla pracowników samodzielnych publicznych ZOZ został uznany za zgodny z konstytucją. Dotyczy on jednak tylko tych samodzielnych publicznych zespołów opieki zdrowotnej, które zatrudniają powyżej 50 osób (art. 2 pkt 1 ustawy). Zgodnie z uchwałą Sądu Najwyższego przepis art. 4a ust. 1 ustawy stanowi podstawę indywidualnych roszczeń pracowników zatrudnionych w samodzielnych publicznych zakładach opieki zdrowotnej o podwyższenie w 2001 r. przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia za pracę o kwotę nie niższą niż 203 zł w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy (uchwała SN z dnia 10.01.2002r., III ZP 32/01 OSNAP 2002/10/229). W samodzielnych publicznych zakładach opieki zdrowotnej przyrost przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia pracownika, w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy łącznie ze skutkami wzrostu wszystkich składników wynagrodzenia, w roku 2002 nie może być niższy niż kwota ustalona według następującego wzoru: Pp Pł = (Pp - -----) x 1,14 Wsk gdzie poszczególne symbole oznaczają: Pł - przyrost przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia pracownika, Pp - prognozowane na dany rok w ustawie budżetowej przeciętne wynagrodzenie miesięczne w gospodarce narodowej, Wsk - średnioroczny procentowy wskaźnik przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej prognozowany na dany rok w ustawie budżetowej. W 2002r. będzie to zatem: 2154 Pł = (2154 - -----) x 1,14 = 110,24 zł 104,7 % Roszczenie o wypłatę zaległej podwyżki wraz z ustawowymi odsetkami od tej kwoty może być dochodzone przed sądami pracy. Nie ma szczególnych przepisów, dotyczących sposobu zatrudniania tzw. średniego personelu w zakładach opieki zdrowotnej. Oznacza to, że do świadczenia pracy przez osoby będące np. technikami rtg należy stosować przepisy Kodeksu pracy i Kodeksu cywilnego. Zgodnie z art. 5 § 1 Kodeksu pracy: „przez nawiązanie stosunku pracy pracownik zobowiązuje się do wykonywania pracy określonego rodzaju na rzecz pracodawcy i pod jego kierownictwem, a pracodawca do zatrudniania pracownika za wynagrodzeniem.” Zatrudnienie w powyższych warunkach jest zatrudnieniem na podstawie stosunku pracy, bez względu na nazwę zawartej przez strony umowy. Nie wyklucza to jednak świadczenia pracy przez technika rtg na podstawie tzw. umów zlecenia (czyli umów cywilnoprawnych) pod warunkiem, że w rzeczywistości nie spełniają przesłanek stosunku pracy z art. 5 § 1 KP.