Podstawy apelacji

Odpowiedź:

W pierwszej kolejności należy wskazać na różnicę między dwoma środkami dowodowymi: zeznaniami świadków, a przesłuchaniem stron postępowania. W opisanym stanie faktycznym będziemy mieli do czynienia właśnie z tym drugim instrumentem prawnym. Świadkiem jest osoba trzecia - nie strona postępowania (powód, pozwany). Zgodnie z art. 299 kodeksu postępowania cywilnego (kpc) jeżeli po wyczerpaniu środków dowodowych lub w ich braku pozostały nie wyjaśnione fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, sąd dla wyjaśnienia tych faktów zarządzi dowód z przesłuchania stron. Z kolei na podstawie art. 258 kpc strona powołująca się na dowód ze świadków obowiązana jest dokładnie oznaczyć fakty, które mają być zeznaniami poszczególnych świadków stwierdzone, i wskazać świadków, tak by wezwanie ich do sądu było możliwe.

Co do zasady sąd powinien złożyć zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa jeżeli będzie miał wiarygodne ku temu powody. W praktyce jednak sądy tego nie stosują. Sąd zareagował na takie zeznania, poprzez to, że nie dał im wiary, a w związku z tym udowodnienie czynu przestępnego nie będzie miało wpływu na treść orzeczenia.

Jeżeli storna pod przysięgą składała fałszywe zeznania, wówczas druga strona postępowania, lub osoba która posiada takie informacje, ma prawo złożyć zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa. Z samej istoty procesu cywilnego wynika, iż strona nie może być pozbawiona obrony swych praw, z tego powodu strony w większości przypadków we własnej obronie poświadczają nieprawdę. Orzecznictwo Sądu Najwyższego jak i doktryna jednoznacznie stwierdzają, że udzielanie przez stronę nieprawdziwych informacji nie może być podstawą apelacji.