Zameldowanie a prawo do zamieszkiwania w lokalu

Odpowiedź:

Zasadą jest, że osoba, która opuszcza miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 2 miesiące, jest obowiązana wymeldować się w organie gminy, właściwym ze względu na dotychczasowe miejsce jej pobytu, najpóźniej w dniu opuszczenia tego miejsca.

Przez opuszczenie lokalu, jak przyjmuje się w orzecznictwie administracyjnym, rozumie się opuszczenie dobrowolne. Nie jest dobrowolnym takie opuszczenie lokalu, do którego strona została zmuszona, jeżeli strona podjęła przewidziane prawem środki w celu obrony swych praw. W tym przypadku nie doszło do dobrowolnego opuszczenia lokalu.

Przepisy meldunkowe służą należytej ewidencji osób w miejscu ich zamieszkiwania i nie mogą być wykorzystywane do celów, dla których nie zostały przewidziane. Ewidencja ludności służy rejestracji danych o miejscu zamieszkania i pobytu osób, a więc rejestracji stanu faktycznego a nie stanu prawnego. Zameldowanie pod określonym adresem potwierdza zatem jedynie miejsce zamieszkania osoby a nie legalność jej pobytu w określonym lokalu.

Jeżeli istnieją podstawy do ubiegania się o eksmisję konkubenta, który swym postępowaniem uzasadnia takie żądanie, to należy poszukiwać rozstrzygnięcia sprawy przed sądem powszechnym w drodze procesu cywilnego.

Jeżeli konkubent ma opróżnić pomieszczenie, komornik sądu, w którego okręgu rzeczy te się znajdują, wezwie go do dobrowolnego wykonania tego obowiązku w wyznaczonym stosownie do okoliczności terminie, po którego bezskutecznym upływie dokona czynności potrzebnych do wprowadzenia wierzyciela w posiadanie.