Skutki wyłączenia sędziów

PYTANIE: Prokurator umorzył postępowanie przygotowawcze w sprawie o czyn z art. 233 par. 1 k.k. na podstawie art. 17 par. 1 pkt 2 k.p.k. - czyn nie zawiera znamion czynu zabronionego. Pokrzywdzony zaskarżył postanowienie prokuratora do Sądu Okręgowego z uwagi na fakt, iż akta sprawy zawierają dowody wskazujące na popełnienie zbrodni zabójstwa. Prokurator nie przychylił się do zażalenia i skierował sprawę do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w miejscu pełnienia służby, który to Sąd - na podstawie art. 31 par. 1 k.p.k. - stwierdził swoją niewłaściwość i przekazał sprawę sądowi miejscowo właściwemu. Po wpłynięciu sprawy do sądu rejonowego (właściwego) pokrzywdzony - na podstawie art 9 par. 2 k.p.k. - złożył wniosek, aby Prezes Sądu Rejonowego skierował sprawę na posiedzenie celem wydania postanowienia o niewłaściwości rzeczowej sądu rejonowego do orzekania w sprawie oraz przekazanie sprawy do rozpoznania sądowi okręgowemu jako właściwemu - zgodnie z właściwością określoną w art. 25 par. 1 pkt 1 k.p.k. Następnie, kiedy sprawa została zarejestrowana i otrzymała syg. akt, pokrzywdzony - na podstawie art. 315 par. 1 k.p.k. - złożył wniosek potwierdzony dowodami - dokumentami, aby sąd rejonowy - na podstawie art. 217 par. 1, 2 i 3 k.p.k. - zwrócił się do prezesa sądu rejonowego z żądaniem wydania celem załączenia do akt śledztwa bezprawnie przejętego zawiadomienia o popełnieniu przestępstw, w tym zbrodni zabójstwa, które pokrzywdzony złożył dwa lata wcześniej w prokuraturze apelacyjnej, a które to zawiadomienie zostało bezprawnie przejęte i ukrywane przez prezesa sądu rejonowego. Sąd rejonowy nie przychylił się do wniosku pokrzywdzonego o stwierdzenie swej niewłaściwości rzeczowej. W wydanym postanowieniu sąd stwierdził, że skoro postanowienie prokuratora o umorzeniu śledztwa dotyczyło czynu z art. 233 par. 1 k.k., to zgodnie z art. 329 par 1 k.p.k. w przypadku wpłynięcia aktu oskarżenia właściwym byłby Sąd Rejonowy. Pokrzywdzony, mając na uwadze uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 23 lutego 1999 r. I KZP 35/98 dotyczącą interpretacji art. 329 par. 1 k.p.k., zaskarżył postanowienie Sądu Rejonowego do Sądu Okręgowego. Sąd Okręgowy w składzie trzech sędziów podzielił argumentacje Sądu Rejonowego i uznał, że sąd rejonowy jest sądem właściwym do rozpoznania sprawy. W tej sytuacji pokrzywdzony złożył wniosek i uzasadnił, aby Sąd Rejonowy działając na podstawie Art. 37 k.p.k. wystąpił do Sądu Najwyższego z wnioskiem - inicjatywą o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości. Po złożeniu wniosku wszyscy sędziowie sądu rejonowego wyłączyli się na podstawie art. 41 par.1 k.p.k. od rozpoznania sprawy. W jakim składzie sąd wyższego rzędu (okręgowy) będzie orzekał w sprawie wyłączenia Sędziów sądu rejonowego, czy przepis art. 41 par. 2 k.p.k. ma zastosowanie do zaistniałej sytuacji i czy jest możliwym, aby wniosek pokrzywdzonego o przekazanie sprawy innemu sądowi równorzędnemu w trybie art. 37 k.p.k. nie został rozpoznany, bo Sąd załatwi sprawę w trybie art. 43 k.p.k.?

FRAGMENT ODPOWIEDZI: Ponieważ ustawa dla rozpatrzenia kwestii wyłączenia sędziego nie przewiduje przeprowadzenia rozprawy, sąd okręgowy działając na podstawie art. 42 §4 k.p.k. orzekał będzie na posiedzeniu. (...)