Choroba a prawo do płatnego urlopu

ETS uznał tymczasem, iż pracownik, który przebywa na zwolnieniu chorobowym przez cały okres rozliczeniowy, a nawet dłużej, niż wynosi okres dozwolonego przeniesienia ustalony w prawie krajowym, zostaje pozbawiony jakiejkolwiek możliwości skorzystania z corocznego płatnego urlopu. Odnosi się to także do pracownika, który pracował przez część okresu rozliczeniowego przed udaniem się na zwolnienie chorobowe.

Trybunał orzekł, że prawo do corocznego płatnego urlopu nie powinno wygasać wraz z końcem okresu rozliczeniowego czy okresu dozwolonego przeniesienia ustalonego przez prawo krajowe, jeśli pracownik przebywał na zwolnieniu chorobowym przez całość lub część okresu rozliczeniowego, a jego niezdolność do pracy trwała aż do ustania stosunku pracy, ze względu na co nie mógł skorzystać ze swojego prawa do corocznego płatnego urlopu. Pracownik nie traci prawa do corocznego płatnego urlopu, z którego nie mógł skorzystać z powodu choroby. Uprawniony jest do ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany coroczny urlop wypoczynkowy.

Co do ekwiwalentu pieniężnego wypłacanego przy ustaniu stosunku pracy za coroczny płatny urlop, z którego pracownik nie mógł skorzystać, ETS orzekł, że ekwiwalent powinien być obliczony w taki sposób, aby pracownik ten znalazł się w sytuacji porównywalnej z sytuacją, w jakiej pracownik znajdowałby się, gdyby skorzystał z tego prawa podczas trwania stosunku pracy. Wynika z tego, że zwykłe wynagrodzenie pracownika - czyli to, które musi być wypłacane w trakcie okresu odpoczynku odpowiadającemu corocznemu płatnemu urlopowi - jest również rozstrzygające dla obliczania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany coroczny urlop w razie ustania stosunku pracy.

Wyrok Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 20 stycznia 2009 r. w sprawach połączonych C-350/06 i C-520/06 - Schultz-Hoff przeciwko Deutsche Rentenversicherung Bund (Niemcy) oraz Stringer i in. przeciwko Her Majesty's Revenue and Customs (Zjednoczone Królestwo); http://curia.europa.eu