Wynagrodzenie za godziny nadliczbowe może stanowić zakazaną dyskryminację kobiet

U. Voß jest urzędnikiem zatrudnionym w charakterze nauczyciela przez Land Berlin. Podczas gdy zatrudniona była w niepełnym wymiarze czasu pracy, w okresie od stycznia do maja 2000 r. pracowała w godzinach nadliczbowych. Wynagrodzenie, jakie otrzymała za ten okres było niższe od wynagrodzenia, jakie pobierał nauczyciel zatrudniony w pełnym wymiarze czasu pracy za tę samą liczbę przepracowanych godzin. U. Voß bezskutecznie zwracała się o zastosowanie do jej wynagrodzenia stawki równoważnej ze stawką wynagrodzenia nauczycieli zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy.

Aby móc rozstrzygnąć spór, sąd niemiecki zwrócił się do Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z pytaniem, czy zasada równego wynagradzania sprzeciwia się uregulowaniu krajowemu, które powoduje, że urzędnicy zatrudnieni w niepełnym wymiarze czasu pracy otrzymują niższe wynagrodzenie w porównaniu z urzędnikami zatrudnionymi w pełnym wymiarze czasu pracy.

Trybunał orzekł, co następuje:

Wykładni art. 141 TWE należy dokonywać w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisowi krajowemu dotyczącemu wynagradzania urzędników takiemu jak będący przedmiotem postępowania przed sądem krajowym, który, po pierwsze, definiuje godziny nadliczbowe przepracowane zarówno przez urzędników zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy, jak i urzędników zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy jako godziny przepracowane ponad indywidualne pensum, a po drugie, ustala niższą stawkę wynagrodzenia za te godziny niż stawka za godziny przepracowane w ramach indywidualnego pensum, co skutkuje tym, że urzędnicy zatrudnieni w niepełnym wymiarze czasu pracy otrzymują niższe wynagrodzenie od urzędników zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy za godziny przepracowane ponad ich indywidualne pensum aż do wysokości liczby godzin, jakie zobowiązany jest przeprowadzić urzędnik zatrudniony w pełnym wymiarze czasu pracy w ramach swego pensum, w przypadku gdy:

-  wśród wszystkich pracowników objętych zakresem rozpatrywanego przepisu dotyczy to znacznie wyższego odsetka pracowników płci żeńskiej niż męskiej;

oraz

-  nierówne traktowanie nie jest uzasadnione obiektywnymi czynnikami niezwiązanymi z jakąkolwiek dyskryminacją ze względu na płeć.