Samo zażywanie narkotyku nie jest karalne

Poza obszarem penalizacji nadal pozostaje proces zażywania środka odurzającego lub substancji psychotropowej, który zawsze wiąże się z jakąś formą "posiadania", "dysponowania", "dzierżenia", czy po prostu "trzymania" takiego środka. Wszystkie te formy dysponowania środkiem odurzającym w omawianej sytuacji nie mogą być uznane za jego "posiadanie" w rozumieniu art. 62 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii. 

Nie budziło wątpliwości, że oskarżony "posiadał" środek odurzający wyłącznie w czasie jego zażywania. Problem sprowadzał się właśnie do właściwej interpretacji znamienia "posiadania" zawartego w art. 62 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii. Ustawa ta nie zakazuje samego zażywania narkotyków przez sprawcę. Karalne jest posiadanie środka narkotycznego w chwili stwierdzenia tego czynu. SN podkreślił, że takie posiadanie jednak powinno nosić cechy pewnej trwałości od momentu wejścia przez sprawcę w posiadanie środka odurzającego do momentu ujawnienia tego faktu przez organy ścigania. Nie można przecież użyć środka odurzającego bez wcześniejszego wejścia w jego "posiadanie", czyli bez "trzymania go". Wszystkie dysponowania środkiem odurzającym bezpośrednio przez jego użyciem nie mogą być uznane za jego "posiadanie" w rozumieniu art. 62 w/w ustawy. A zatem w przypadku użycia w całości środka odurzającego karanie takiej osoby za wcześniejsze jego posiadanie byłoby wyrazem złamania podstawowych reguł procesu karnego, w szczególności zasady nullum crimen sine lege (nie można karać za coś, co nie jest przestępstwem).

W przedmiotowej sprawie oskarżony nie został ujęty w czasie dysponowania środkiem odurzającym. Stwierdzono jedynie, że był pod jego wpływem. Do jego skazania doszło w wyniku niedopuszczalnej wykładni rozszerzającej przepisu art. 62 ust. 1 ustawy z dn. 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii oraz wbrew intencjom ustawodawcy. Kierując się zatem przedstawionymi powyżej względami Sąd Najwyższy uniewinnił oskarżonego.

Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 stycznia 2010 roku, sygn. akt V KK 363/09