Podatek od darowizny udziałów

W wypadku darowizny obowiązek podatkowy ciąży solidarnie na obdarowanym i darczyńcy (art. 5 ustawy). Organ podatkowy może zatem żądać całości lub części świadczenia (uiszczenia należnego podatku) od wszystkich dłużników łącznie, od kilku z nich lub od każdego z osobna, a zapłacenie podatku przez któregokolwiek z dłużników zwalnia pozostałych, przy czym aż do zupełnego zaspokojenia wierzyciela wszyscy dłużnicy solidarni pozostają zobowiązani (zgodnie z art. 91 Ordynacji podatkowej do odpowiedzialności solidarnej za zobowiązania podatkowe stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego dla zobowiązań cywilnoprawnych).

Na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 4 ustawy obowiązek podatkowy powstaje - przy nabyciu w drodze darowizny - z chwilą złożenia przez darczyńcę oświadczenia w formie aktu notarialnego, a w razie zawarcia umowy bez zachowania przewidzianej formy - z chwilą spełnienia przyrzeczonego świadczenia.

Podstawę opodatkowania stanowi wartość nabytych rzeczy i praw majątkowych po potrąceniu długów i ciężarów (czysta wartość), ustalona według stanu rzeczy i praw majątkowych w dniu nabycia i cen rynkowych z dnia powstania obowiązku podatkowego (art. 7 ust. 1 ustawy). Zatem ustawodawca za podstawę opodatkowania w podatku od spadków i darowizn przyjął wartość przedmiotu darowizny, a dokładniej jego cenę rynkową. Jeśli wartość bilansowa udziałów/nominalna nie jest tożsama z ich wartością rynkową, to ta ostatnia winna stanowić podstawę opodatkowania. Zważywszy na powyższe, organ podatkowy powinien przyjąć do wymiaru podatku od spadków i darowizn wartość podaną przez podatnika w zeznaniu pod warunkiem, że wartość podana przez nabywcę nie odbiega od wartości rynkowej. W przeciwnym wypadku określenie wartości nastąpi w toku postępowania podatkowego (tak: Informacja Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 22 września 2004 r., PO/005-0038/04).