Przedstawienie dowodów w postępowaniu nakazowym

Ponadto, postępowanie nakazowe jest specyficzne i zawiera rygorystyczne zasady przedstawiania dowodów i nowych faktów. W razie prawidłowego wniesienia zarzutów (co oznacza wniesienie zarzutów w terminie, bez braków formalnych) przewodniczący wyznacza rozprawę i zarządza doręczenie ich powodowi.

Okoliczności faktyczne, zarzuty i wnioski dowodowe niezgłoszone w pozwie albo w piśmie zawierającym zarzuty od nakazu zapłaty mogą być rozpoznawane jedynie wtedy, gdy strona wykaże, że nie mogła z nich skorzystać wcześniej lub gdy potrzeba ich powołania wynikła później. Powód może powołać nowe fakty i dowody w terminie tygodnia od dnia doręczenia mu pisma pozwanego zawierającego zarzuty. Tak więc, jeżeli wniesione zostały zarzuty, powód powinien podnieść nowe fakty i dowody, gdyż może utracić możliwość powoływania ich w terminie późniejszym, co może być dla niego niekorzystne. Tak więc, składając zarzuty, pozwany powinien wskazać dowody na ich potwierdzenie (np. pisma, wnosić o przesłuchanie świadków na określone okoliczności), a powód powinien odpowiedzieć na to pismo, obalając zarzuty i wskazując dowody na poparcie swoich argumentów. Jeżeli okaże się, że pozwany przedstawił rozsądne dowody (co będzie możliwe do stwierdzenia dopiero w później toczącym się postępowaniu dowodowym), a powód (niejako z góry) im nie zaprzeczył i nie wskazał dowodów,  to powód może tracić prawo do ich powoływania i przegrać sprawę. Powyższe postępowanie wynika wprost z przepisów kpc.

Jeżeli chodzi o zarzuty nakazu zapłaty wydanego na podstawie weksla, to zgodnie z wyrokiem SN z dnia 24 października 2000 r., V CKN 136/2000, rozpoznając zarzuty od nakazu zapłaty wydanego na podstawie weksla, sąd może uwzględnić tzw. stosunek podstawowy, nie ma jednak obowiązku działać w tym zakresie z urzędu. Adnotacja zamieszczona na odwrocie weksla in blanco nie stanowi jego treści, może natomiast wskazywać, które z kilku porozumień wekslowych stanowi podstawę wypełnienia weksla.