Dochodzenie wierzytelności przez bank

Odpowiedź:

 W myśl art. 5 Prawa bankowego, czynnościami bankowymi są:

1. przyjmowanie wkładów pieniężnych płatnych na żądanie lub z nadejściem oznaczonego terminu oraz prowadzenie rachunków tych wkładów,

2. prowadzenie innych rachunków bankowych,

3. udzielanie kredytów,

4. udzielanie i potwierdzanie gwarancji bankowych oraz otwieranie i potwierdzanie akredytyw,

5. emitowanie bankowych papierów wartościowych,

6. przeprowadzanie bankowych rozliczeń pieniężnych,

7. wydawanie instrumentu pieniądza elektronicznego,

8. wykonywanie innych czynności przewidzianych wyłącznie dla banku w odrębnych ustawach.

Ustawa stanowi też, że czynnościami bankowymi są również następujące czynności, o ile są one wykonywane przez banki:

1. udzielanie pożyczek pieniężnych,

2. operacje czekowe i wekslowe oraz operacje, których przedmiotem są warranty,

3. wydawanie kart płatniczych oraz wykonywanie operacji przy ich użyciu,

4. terminowe operacje finansowe,

5. nabywanie i zbywanie wierzytelności pieniężnych,

6. przechowywanie przedmiotów i papierów wartościowych oraz udostępnianie skrytek sejfowych,

7. prowadzenie skupu i sprzedaży wartości dewizowych,

8. udzielanie i potwierdzanie poręczeń,

9. wykonywanie czynności zleconych, związanych z emisją papierów wartościowych,

10. pośrednictwo w dokonywaniu przekazów pieniężnych oraz rozliczeń w obrocie dewizowym.

Wydaje się, że w opisywanym przypadku nie mamy do czynienia z nieważnością postępowania. Przesłanką nieważności postępowania cywilnego byłby bowiem przewidziany w kodeksie postępowania cywilnego fakt, iż o to samo roszczenie między tymi samymi stronami toczy się sprawa wcześniej wszczęta albo jeżeli sprawa taka została już prawomocnie osądzona. Aktualnie toczący sie spór nie toczy się jednak między tymi samymi stronami, co uprzednio. Należy uznać, że podmiot, który nabył określoną wierzytelność wraz z kompletną dokumentacją w wyniku umowy przelewu wierztelności, może uzyskać tytuł wykonawczy obejmujący tę wierzytelność na drodze sądowej. Rozstrzygnięcie sądu w nowym procesiwe winno jednak uwzględnić tzw. rozszerzoną prawomocność materialną zapadłego uprzednio orzeczenia, opartą na treści art. 365 par.1 kpc. Przepis ten stanowi, że orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby.