Znieważenie w miejscu publicznym

Oczywiście także jeżeli wskutek naruszenia dobra osobistego zostanie wyrządzona szkoda majątkowa, to poszkodowany może żądać usunięcia niemajątkowych skutków naruszenia oraz zasądzenia zadośćuczynienia (zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej na cel społeczny) oraz naprawienia szkody na zasadach ogólnych. Warto także wspomnieć o ewentualnej odpowiedzialności karnej sprawcy. Zgodnie artykułem 212 kodeksu karnego kto pomawia inną osobę, grupę osób, instytucję, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną nie mającą osobowości prawnej o takie postępowanie lub właściwości, które mogą poniżyć ją w opinii publicznej lub narazić na utratę zaufania potrzebnego dla danego stanowiska, zawodu lub rodzaju działalności, podlega grzywnie, karze ograniczenia albo pozbawienia wolności do roku. Ściganie przestępstwa określonego w § 1 lub 2 odbywa się z oskarżenia prywatnego. Pomawiać, to „zarzucić coś komuś, posądzić, oskarżyć o coś, niesłusznie przypisać coś komuś”. Chodzi więc o takie sytuacje, gdy sprawca przypisuje pomawianemu (tu Pani/Panu) coś negatywnie ocenianego, co w konsekwencji może doprowadzić do poniżenia pomawianego w opinii publicznej lub narazić na utratę zaufania potrzebnego dla danego stanowiska, zawodu lub rodzaju działalności. Pomawianie musi przybrać postać przekazania odpowiednich wiadomości komuś innemu (jednej osobie, konkretnej grupie osób, nieokreślonej liczbie niezindywidualizowanych osób). Przekazanie wiadomości może nastąpić w dowolnej formie (ustnie, drukiem, pisemnie). Natomiast wiadomości przekazywane przez pomawiającego muszą być takimi, które mogą spowodować zniesławienie. Jednak o zniesławiającym charakterze wiadomości decyduje ocena obiektywna (tj. stwierdzenie, czy w odczuciu społecznym jest to zniesławienie). Sprawca musiałby Pani/Panu przypisywać zachowanie sprzeczne z przyjętymi zasadami prawa, etyki (szczególnie, choć nie tylko, zawodowej), moralności; brak odpowiednich kompetencji, brak wymaganych zdolności (np. w zakresie potrzebnej do tego wiedzy, fizycznych, zdrowotnych, osobowościowych, intelektualnych itp.) do wykonywania danego zawodu, ale także uzależnienia (od alkoholu, środków odurzających). Poniżenie w opinii publicznej to obrażenie godności, upokorzenie, a narażenie na utratę zaufania to spowodowanie możliwości podmiot obdarzany dotychczas przez innych należnym mu zaufaniem, może to zaufanie stracić. Jeżeli kodeks karny kwalifikuje jakieś przestępstwo jako prywatnoskargowe (tak jak w opisanym przypadku) to znaczy, iż to pokrzywdzony jest inicjatorem ścigania przestępstwa, czyli od jego woli zależy wniesienie i popieranie aktu oskarżenia. Pokrzywdzony staje się oskarżycielem prywatnym na skutek wniesienia skargi prywatnej (uproszczonego aktu oskarżenia).