Dodatek mieszkaniowy należy się także osadzonym w więzieniu

Wyeliminowanie osób osadzonych w zakładach karnych z grona obywateli, którym przysługuje prawo do dodatku mieszkaniowego, byłoby niczym innym, jak tylko skazaniem ich na bezdomność, co uchybiałoby nie tylko treści art. 4 ustawy o dadatkach mieszkaniowych, ale nade wszystko naruszałoby art. 75 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

W uzasadnieniu NSA przypomniał, iż dodatek mieszkaniowy jest formą pomocy społecznej udzielanej przez władze publiczne, wspierające realizację prawa obywatela do mieszkania w warunkach urynkowienia czynszów mieszkaniowych. Zasadą wspierania - pisze NSA - powinno być zapewnienie uzyskiwania tego wsparcia na równych zasadach dla wszystkich.

NSA zwrócił uwagę, iż dla dla przyznania dodatku istotne jest kryterium dochodowe. Ustalenia w tym zakresie muszą być jednak poprzedzone badaniem przesłanki "zajmowania lokalu". W art. 4 ustawy o dodatkach mieszkaniowych mowa jest bowiem o samodzielnym "zajmowaniu" lokalu przez osobę ubiegającą się o dodatek mieszkaniowy, nie zaś o "zamieszkiwaniu" w lokalu. To pierwsze określenie obejmuje niewątpliwie szerszy zespół okoliczności niż "zamieszkiwanie". Jest bowiem faktem notoryjnym, że ludzie zajmujący lokale z różnych przyczyn - mogą w nich chwilowo nie zamieszkiwać w związku z obiektywnymi sytuacjami, mimo że ich interesy życiowe na trwałe związane są właśnie z tymi lokalami.