Przestępstwo naruszenia praw pracownika

Zachowanie „złośliwe” charakteryzuje się chęcią dokuczenia i okazania lekceważenia. Jest to jednak zachowanie które może występować sporadycznie. Ta negatywnie oceniana motywacja sprawcy zachodzi wówczas, gdy wbrew oczywistemu obowiązkowi prawnemu jego zachowanie, sprzeczne z interesem danego pracownika, nie wymaga szerszego wytłumaczenia w okolicznościach sprawy, np. sprawca wstrzymuje należne wynagrodzenie w celu dokuczenia pracownikowi, wyrządzenia mu przykrości.

Podobnie zachowanie „uporczywe” charakteryzuje się nie tylko wielokrotnością zachowania się sprawcy w pewnym okresie, ale świadczy także o szczególnym nastawieniu psychicznym sprawcy. Pojęcie uporczywości zawiera zarówno wielokrotność uchylania się od wykonania powinności, jak i świadomość niweczenia tym możliwości osiągnięcia stanu założonego przez prawo (postanowienie Sądu Apelacyjnego w Krakowie z 13 grudnia 2000 r., II AKz 289/2000).

Tym samym należy uznać, że zachowanie wymierzone przeciwko pracownikowi, trwające przez 6 miesięcy nie będzie mogło być zakwalifikowane jako czyn opisany w art. 218 § 1 kodeksu karnego jeśli w zachowaniu nie będzie obecny element bądź świadomości działania wbrew prawu bądź w celu dokuczenia pracownikowi. Oczywiście okres przez jaki pracodawca narusza prawa pracownika jest istotny z punku widzenia kwalifikacji czynu. Należy jednak wykazać również, ze sprawca ma świadomość działania sprzecznego z prawem.