Zakaz dyskryminacji ze względu na przynależność państwową w UE

Ww. przepis statuuje zatem zakaz dyskryminacji „ze względu na przynależność państwową” – jest to pojęcie szersze niż „obywatelstwo”, gdyż obejmuje również osoby prawne i wszelkie podmioty prawa. 

Szczególne zasady niedyskryminacji 

Jak wskazano wyżej, art. 12 TWE reguluje zasadę niedyskryminacji „bez uszczerbku dla postanowień szczególnych” (w aktach prawa pierwotnego i wtórnego). Takie przepisy szczególne obowiązują w pierwszej kolejności jako lex specialis, zazwyczaj uszczegóławiają lub wprowadzają ograniczenia dla zastosowania zasady ogólnej z art. 12 TWE. Chodzi tu m.in. o:

• art. 39 TWE – dotyczący przepływu pracowników;

• art. 49 TWE – odnoszący się do swobody świadczenia usług w WE;

• art. 43 TWE – regulujący zasadę swobody przedsiębiorczości (zakładania działalności gospodarczej).

Warto tu zwrócić uwagę, iż można jednak wprowadzać w prawie krajowym zakazy zajmowania pewnych stanowisk państwowych (np. w urzędach skarbowych, policjanta, sędziego), ale nie dotyczy to już takich zawodów, jak np.: adwokat, nauczyciel czy maszynista kolejowy.

Wszystkie te przepisy szczególne należy interpretować w taki sposób, aby były w zgodzie z art. 12 TWE.  

Kiedy znajduje zastosowanie ogólna zasada niedyskryminacji? 

Gdy brak jest przepisów szczególnych dotyczących konkretnej sytuacji, to należy stosować zasadę ogólną z art. 12 TWE. Jednak ta zasada ma zastosowanie tylko „w zakresie zastosowania niniejszego Traktatu”, a prawo wspólnotowe nie normuje wszystkich zagadnień, jakie normuje prawo krajowe – te zakresy normowania nie pokrywają się.