e-prawnik.pl Porady prawne

Prawa świadka w postępowaniu skarbowym

Pytanie:

Moje pytanie jest związane z orzeczeniami SN w sprawach karnych, z których wynika, że świadek może konfabulować, jeżeli obawia się, że w danej sprawie może być mu postawiony zarzut. Czy tego rodzaju argumentacja SN nie ma zastosowania w postępowaniu przed organami skarbowymi? Które przepisy się temu sprzeciwiają?

Masz inne pytanie do prawnika?

Odpowiedź prawnika: Prawa świadka w postępowaniu skarbowym

12.11.2010

W pierwszej kolejności należy podkreślić, że z orzeczeń SN nie płynie wniosek, że świadek może konfabulować, jeśli obawia się postawienia mu zarzutu. Za składanie fałszywych zeznań, które polegają nie tylko na zeznawaniu nieprawdy, ale i zatajaniu prawdy, świadek może ponieść odpowiedzialność karną na podstawie art. 233 kodeksu karnego.

Orzeczenia, o które Panu chodzi to m.in. wyrok Sądu Najwyższego z 24 kwietnia 2007 r., sygn. IV KK 127/2007 oraz uchwała Sądu Najwyższego z 26 kwietnia 2007 r., sygn. I KZP 4/2007, wyrok Sądu Najwyższego z 6 września 2005 r., sygn. WK 18/2005. Z orzeczeń tych wynika taki wniosek, że w przypadku, gdy osoba jest przesłuchiwana w postępowaniu w charakterze świadka danej sprawie, a następnie mają jej być postawione zarzuty za popełnienie przestępstwa będącego przedmiotem postępowania, to takiej osoby nie można później pociągnąć do odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywych zeznań. Jest to efekt tego, że osoba która „uzyskuje” status podejrzanego czy następnie oskarżonego nie ma obowiązku dostarczania dowodów na swoją niewinność, ma prawo zachować milczenie przez cały proces, a w ramach prawa do obrony może nawet kłamać. Wobec tego nie można przeciwko podejrzanemu używać złożonych przez niego uprzednio zeznań w charakterze świadka (świadek bowiem poza pewnymi wyjątkami nie może odmówić odpowiedzi na pytania). Orzeczenia te nie są adresowane do świadków, tj. nie dają im przyzwolenia konfabulacji, jeśli możliwe staje się postawienie im zarzutów w sprawie, w której zeznają. Judykaty Sądu Najwyższego w omawianej kwestii są wskazówką dla organów prowadzących postępowanie, aby uważnie analizowały zebrany materiał dowodowy i jeśli istniejące dane uzasadniają dostatecznie podejrzenie, że czyn popełniła dana osoba wzywały ją na przesłuchanie w charakterze podejrzanego, a nie świadka. Organy postępowania przygotowawczego nie mogą sobie zwiększać stopnia pewności podejrzenia, że dana osoba popełniła czyn niejako wymuszając na niej złożenie oświadczenia o okolicznościach czynu poprzez wezwanie jej w charakterze świadka.

W charakterze świadka w postępowaniu skarbowym może być przesłuchany interwenient i dotyczyć go będą te same zasady odpowiedzialności za fałszywe zeznanie co innych świadków. Interwenient jest to podmiot roszczący sobie prawa do przedmiotów podlegających przepadkowi i jednocześnie nie jest oskarżonym, czy podmiotem pociągniętym do odpowiedzialności posiłkowej. Interwenient odpowiadający jako świadek nie może się „przeobrazić” w osobę oskarżoną w danym postępowaniu skarbowym (art. 128 § 3 kodeksu karnego skarbowego). W związku z tym oskarżony w postępowaniu karnym skarbowym nie będzie przesłuchiwany wcześniej w charakterze interwenienta, tak jakby mógł być świadek w postępowaniu karnym. Stąd też nie można odnieść wyroków Sądu Najwyższego odnośnie postępowania karnego do postępowania skarbowego.

Potrzebujesz porady prawnej?

KOMENTARZE (0)

Nie dodano jeszcze żadnego komentarza. Bądź pierwszy!!


Dodaj komentarz

DODAJ KOMENTARZ