Posłowie o OFE

(fot. www.sxc.hu)

20 maja br. Sejmowa Podkomisja Nadzwyczajna rozpatrywała rządowe projekty ustaw o Otwartych Funduszach Emerytalnych. Niestety, posłowie przyjęli rozwiązania, które Lewiatan wielokrotnie wskazywał jako negatywne.

Jeżeli celem ustawy jest maksymalizacja kapitału gromadzonego przez członków OFE, zmiana zasad funkcjonowania funduszy emerytalnych powinna być kompleksowa i powinna obejmować:
- wprowadzenie funduszy o różnym poziomie ryzyka w zależności od wieku ubezpieczonego,
- zmianę mechanizmu określania minimalnej wymaganej stopy zwrotu, bo obecny mechanizm skłania OFE do wzajemnego naśladownictwa polityki inwestycyjnej,
- poszerzenie katalogu instrumentów, w które mogą inwestować OFE.

Rządowy projekt ustawy nie rozwiązuje żadnego z powyższych problemów,
a jedynie:
- przyspiesza o 4 lata obniżenie maksymalnej dopuszczalnej opłaty od składki,
- wprowadza limit opłaty za zarządzanie na poziomie 15,5 mln zł niezależnie od wielkości aktywów, którymi zarządza OFE.

Skoro zapadła polityczna decyzja o rozbiciu reformy funkcjonowania OFE na dwa etapy, rekomendowaliśmy, aby pierwszy etap ograniczył się do obniżenia opłaty od składki, a decyzja o opłacie za zarządzanie była podejmowana po uprzednim określeniu nowych zasad organizacji i funkcjonowania OFE.

Nie można racjonalnie dyskutować o opłacie za usługę, która nie jest dokładnie określona.
Wprowadzenie trzech funduszy o zróżnicowanym poziomie ryzyka, poszerzenie katalogu instrumentów, w które mogą inwestować OFE, czy zapowiadane zwiększenie odpisu na Fundusz Gwarancyjny będzie zwiększało koszty funkcjonowania OFE.
Przesądzanie opłaty za usługę publiczną w jednej ustawie, a dopiero w następnej definiowanie zakresu tej usługi jest sprzeczne z logiką.

To oczywiste, że koszty zarządzania rosną wraz ze wzrostem aktywów
i liczby klientów.