Kto zapłaci za leczenie za granicą?

Podczas pobytu w Niemczech A. Keller rozpoznano złośliwy guz, mogący w każdej chwili spowodować jej zgon. W celu dalszego korzystania w Niemczech z zabiegów medycznych zwróciła się ona do Insalud o wydanie druku E-112 (czyli zgody na udanie się ubezpieczonego do innego państwa członkowskiego w celu uzyskania tam odpowiedniej opieki). Okres ważności tego druku był kilkakrotnie przedłużany.

Po pogłębionej analizie dostępnych możliwości terapeutycznych lekarze kliniki uniwersyteckiej w Kolonii zdecydowali o przewiezieniu A. Keller do kliniki uniwersyteckiej w Zurychu (Szwajcaria). Była to jedyna klinika, w której było możliwe przeprowadzenie operacji, jakiej wymagała A. Keller. Osobiście pokryła ona koszty zabiegów w Zurychu, a później zwróciła się do Insalud o zwrot tych kosztów.

Wobec nieuwzględnienia tego wniosku A. Keller zwróciła się do sądu. Sąd krajowy skierował do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wniosek o wykładnię rozporządzenia z 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników migrujących w zakresie możliwości zwrotu kosztów związanych z zabiegami szpitalnymi świadczonymi w państwie trzecim.

Europejski Trybunał Sprawiedliwości stwierdził w wyroku, co następuje:

Art. 22 ust. 1 lit. a) (i) i lit. c) (i) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie oraz art. 22 ust.