Pytanie klienta:
Odpowiedź prawnika:
Rezydenci (m. in. osoby majÄ…ce miejsce zamieszkania w Polsce) i nierezydenci (wÅ›ród których sÄ… dwie grupy – nierezydenci z krajów wspólnotowych oraz nierezydenci z krajów trzecich) przekraczajÄ…cy granicÄ™ paÅ„stwa sÄ… obowiÄ…zani zgÅ‚aszać, w formie pisemnej, organom celnym lub organom Straży Granicznej wykonujÄ…cym kontrolÄ™ celnÄ…, przywóz do kraju zÅ‚ota dewizowego lub platyny dewizowej, a także krajowych lub zagranicznych Å›rodków pÅ‚atniczych, jeżeli ich wartość przekracza Å‚Ä…cznie równowartość 10 000 euro. ZgÅ‚oszenie to powinno nastÄ…pić bez wezwania ze strony organów celnych. W przypadku wwożenia do Polski mniejszej kwoty każdy rezydent i nierezydent musi okazać wwożone krajowe Å›rodki pÅ‚atnicze (czyli polskÄ… walutÄ™).
Strony przyszłej umowy darowizny mają miejsce zamieszkania w różnych państwach, dlatego należy rozstrzygnąć, prawo którego z państw znajdzie zastosowania (nadal nie wpływa to zasad związanych z przywozem pieniędzy do kraju). Jeżeli strony nie dokonają wyboru prawa, będzie się stosować prawo państwa, w którym umowa została zawarta. Dla umów jednostronnie zobowiązujących właściwe jest prawo zobowiązanego do świadczenia, w przypadku zatem darowizny - prawo właściwe dla darczyńcy. Według tego więc prawa (prawa istotnego świadczenia) następuje ocena, w którym państwie, została zawarta umowa darowizny. Jeżeli więc według prawa austriackiego umowa została zawarta w Austrii, stosuje się prawo tego kraju. Jeżeli według prawa austriackiego umowa została zawarta w Polsce stosuje się prawo polskie.
Forma czynności prawnej podlega prawu właściwemu dla tej czynności (np. prawu austriackiemu albo polskiemu). Wystarcza jednak zachowanie formy przewidzianej przez prawo państwa, w którym czynność zostaje dokonana. W prawie polskim oświadczenie darczyńcy powinno być złożone w formie aktu notarialnego. Jednak umowa darowizny zawarta bez zachowania tej formy staje się ważna, jeżeli przyrzeczone świadczenie zostało spełnione.