Oszustwo a tryby ścigania przestępstw

Pytanie:

Czy przestępstwo oszustwa (art. 286 par. 1 kodeksu karnego) ścigane jest z urzędu czy wyłącznie na wniosek pokrzywdzonego? Mam na myśli zwłaszcza sytuację, gdy wiem, że wobec dłużnika (spółki z o.o.) wielokrotnie umarzano egzekucje komornicze jako bezskuteczne prowadzone na wniosek coraz to nowych wierzycieli. Co więcej, dłużnik wydaje się celowo od czasu do czasu zmieniać siedzibę, co pociąga za sobą zmianę rewiru komorniczego na nowy, gdyż w każdym poprzednim piętrzą się postanowienia o umorzeniach z powodu bezskuteczności egzekucji. Dłużnik wciąż zaciąga zobowiązania u nieświadomych (że mają do czynienia z oszustami - tą spółką z o.o.) kontrahentów i nie spłaca ich. Czy właśnie w tej sytuacji zawiadomienie przeze mnie prokuratury (pomimo, że akurat ja nie jestem pokrzywdzony) o procederze spowoduje wszczęcie jakiegoś postępowania, aby przynajmniej powstrzymać tych oszustów przed dokonywaniem kolejnych wyłudzeń?

Masz inne pytanie do prawnika?

ODPOWIEDŹ PRAWNIKA

 Prawo karne zna trzy sposoby ścigania przestępstw. W zasadzie posługiwać się należy terminem trzy tryby ścigania przestępstw. Są to tryby publicznoskargowy, prywatnoskargowy i na wniosek. Zasadą jest, że przestępstwa ścigane są z oskarżenia publicznego. Jeżeli dane przestępstwo ma być ścigane na wniosek lub z oskarżenia prywatnego, przy danym przestępstwie winien znaleźć się stosowny zapis określający tryb ścigania (np. „przestępstwo ścigane jest na wniosek pokrzywdzonego”, czy „ przestępstwo ścigane jest z oskarżenia prywatnego”). Jeśli ustawodawca nie podaje tej „informacji” należy przyjąć, że przestępstwo jest ścigane w trybie publicznoskargowym.

Przestępstwo oszustwa opisane w art. 286 kodeksu karnego jest ścigane w trybie publicznoskargowym. Jedynie, gdy oszukaną osobą (pokrzywdzonym) jest osoba najbliższa, wtedy ściganie następuje na wniosek tejże osoby. W takim przypadku podstawą ścigania o owe przestępstwo jest wniosek pokrzywdzonej osoby najbliższej. Co do przestępstw ściganych w trybie publicznoskargowym, a o taki chodzi, jak wynika z treści pytania, to organy ścigania mają obowiązek działania z urzędu. Podstawą takiego działania - „impulsem” - może być złożenie odpowiedniego doniesienia przez osobę, która posiada na temat konkretnego przestępstwa informacje. Doniesienie obliguje organy ścigania do odpowiedniego działania mającego na celu wykrycie sprawcy i wszczęcie lub odmowę wszczęcia postępowania przygotowawczego, gdy działanie sprawcy realizuje znamiona czynu opisanego w art. 286 kk. Aby zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa zostało potraktowane poważnie, powinno zostać podpisane przez osobę składającą to zawiadomienie. W przeciwnym wypadku może zostać zlekceważone przez organy ścigania.

Potrzebujesz porady prawnej?

KOMENTARZE (0)

Nie dodano jeszcze żadnego komentarza. Bądź pierwszy!!


Dodaj komentarz

DODAJ KOMENTARZ

ZOBACZ TAKŻE:

  • 14.5.2018

    Służby dostaną dane pasażerów

    Ustawa o przetwarzaniu danych dotyczących przelotu pasażera zakłada przekazywanie do Straży Granicznej danych pasażerów podróżujących samolotami do i z UE, a także między krajami (...)

  • 19.9.2017

    Oszustwo nigeryjskie

    Czy znaleźliście na swojej skrzynce pocztowej informację z prośbą o pomoc w odzyskaniu pieniędzy z zablokowanego konta uchodźcy, zaproszenie do pomocy w inwestowaniu pieniędzy czy o spadku otrzymanym (...)

  • 16.8.2016

    Nadzwyczajne złagodzenie kary w kodeksie karnym

    Instytucja nadzwyczajnego złagodzenia kary pozwala sądowi na dostosowanie wyroku do charakteru sprawcy oraz stopnia szkodliwości jego czynu w sytuacji, gdy nawet minimalne zagrożenie ustawowe za popełnione (...)

  • 13.5.2013

    Kiedy potrzebny jest wniosek o ściganie sprawcy przestępstwa?

    Niektóre przestępstwa ścigane są na wniosek pokrzywdzonego. Są to tzw. przestępstwa wnioskowe. Wniosek o ściganie należy złożyć do organu ścigania. Po złożeniu wniosku postępowanie (...)

  • 27.6.2018

    Zmiany powrotne w IPN

    Sejm błyskawicznie znowelizował ustawę o IPN. Zmiana uchyla artykuł przewidujący odpowiedzialność karną za przypisywanie polskiemu narodowi lub państwu odpowiedzialności m.in. za zbrodnie III (...)