Zarzut kasacyjny trzeba umiejętnie sformułować

W skardze kasacyjnej od wyroku WSA strona zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 15 ust. 1 i 4 u.p.d.o.p. Naczelny Sąd Administracyjny skargę tę oddalił, jako opartą na wadliwie skonstruowanych podstawach. Stwierdził przy tym, że:

Prawidłowe skonstruowanie zarzutu "błędnej wykładni" lub "niewłaściwego zastosowania" prawa podatkowego materialnego wymaga, aby wskazano w skardze kasacyjnej (1) na czym polega błąd, który zarzuca się Sądowi pierwszej instancji, oraz (2) jak powinna wyglądać w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną prawidłowa wykładnia lub właściwe zastosowanie danego przepisu.

W uzasadnieniu NSA zwrócił uwagę na kilka dalszych kwestii. Otóż strona w niniejszym postępowaniu podniosła zarzut prawa materialnego, ale jednocześnie ograniczyła się do przytoczenia głównych ustaleń poczynionych przez WSA i do wskazania tez polemicznych względem ocen tego sądu. Tymczasem za pomocą naruszenia prawa materialnego nie można skutecznie kwestionować ocen faktycznych. Tych ocen sądy dokonują na podstawie przepisów procesowych, a zarzutów naruszenia prawa materialnego i prawa procesowego nie można stosować "zamiennie".

Dalej NSA wskazał, że "błędna wykładnia" i "niewłaściwe zastosowanie" to dwie różne postacie naruszenia prawa. Pierwsza z nich zachodzi wówczas, gdy orzeczenie było wynikiem błędnego rozumienia treści przepisu, druga natomiast - gdy ustalony stan faktyczny nie odpowiada hipotezie zastosowanej normy prawnej (czyli gdy nie "podpada" pod dany przepis).

Nadto należy pamiętać, że oparcie skargi kasacyjnej wyłącznie na podstawie naruszenia prawa materialnego oznacza, że wnoszący skargę nie kwestionuje okoliczności faktycznych, na których oparto zaskarżone orzeczenie. Nie można zatem obok takiego zarzutu wnosić jednocześnie zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych.

Wyrok NSA z dnia 29 października 2009 roku, sygn. akt II FSK 815/08