Warunkowe przedterminowe zwolnienie po przerwie w karze

Sąd Najwyższy uchwalił, że w wypadku odbywania przez skazanego dwóch lub więcej nie podlegających łączeniu kar pozbawienia wolności, warunkowe zwolnienie skazanego na zasadach określonych w art. 155 § 1 k.k.w. nie jest możliwe wtedy, gdy suma orzeczonych kar pozbawienia wolności przekroczyła 3 lata.

Zasadniczej wykładni ustawy wymaga wyrażenie „kara”, użyte w przepisach art. 155 § 1 i 2 k.k.w. w dwóch przypadkach. Rzecz w konsekwencji sprowadza się do rozważenia, czy możliwość udzielenia warunkowego zwolnienia z reszty kary pozbawienia wolności w trybie art. 155 § 1 k.k.w. odnosi się również do sumy dwóch lub więcej kar pozbawienia wolności nie podlegających łączeniu i czy w konsekwencji limitujący możliwość stosowania tej instytucji wymiar kary 3 lat (art. 155 § 2 k.k.w.) musi uwzględniać sumę tak zbiegających się kar. Skorzystanie z warunkowego zwolnienia z odbycia reszty kary pozbawienia wolności w trybie art. 155 k.k.w. uzależnione jest od zaistnienia następujących przesłanek takich jak korzystanie przez skazanego z przerwy w wykonywaniu kary pozbawienia wolności przez okres co najmniej roku, uprzednie odbycie przez skazanego co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności, zaistnienie materialnych przesłanek warunkowego zwolnienia, określonych w art. 77 k.k., wymiar orzeczonej kary pozbawienia wolności nie przekracza 3 lat. Warunkowe zwolnienie z odbycia reszty kary pozbawienia wolności w trybie art. 155 k.k.w. winno być z założenia stosowane wówczas, gdy w związku z podstawami udzielenia długotrwałej przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności, jej dalsze wykonywanie stałoby się w praktyce niemożliwe, a z reguły byłoby ono niecelowe lub wręcz niehumanitarne.