Zarzut przedawnienia oraz wygaśnięcia wierzytelności w świetle prekluzji dowodowej

W stanie faktycznym sprawy powód dochodził zapłaty za towar wydany pozwanemu w 2003 roku. W grudniu 2003 roku pozwany złożył powodowi propozycję rozliczenia wzajemnych wierzytelności w drodze przelewu i potrącenia wierzytelności. Powód nie ustosunkował się do tej propozycji, wezwał natomiast pozwanego do zapłaty należności, a następnie wniósł pozew.

Sąd I instancji powództwo oddalił, nie uwzględnił wprawdzie zarzutu przedawnienia, ale przyjął, że wierzytelność powoda została umorzona na skutek potrącenia z wierzytelnością strony pozwanej. Powołując się na prekluzję dowodową, Sąd I instancji pominął twierdzenia i wnioski dowodowe stron niezgłoszone w pozwie oraz odpowiedzi na pozew, odnosząc to w szczególności do twierdzeń powoda dotyczących kwestii potrącenia. Sąd II instancji natomiast uznał, że zgodnie z art. 479^{12 §} 1 k.p.c. powód w pozwie nie ma obowiązku ustosunkowywania się do zarzutów strony przeciwnej, które nie zostały jeszcze podniesione, tj. do zarzutu przedawnienia oraz zarzutu potrącenia. Rozważając zarzut potrącenia, w świetle dowodów i twierdzeń stron, zgłoszonych już także w trakcie procesu, Sąd Apelacyjny podkreślił, że został on zgłoszony przez pozwaną dopiero w odpowiedzi na pozew i nie wykazała ona skutecznie, że złożyła powodowi oświadczenia o dokonaniu potrącenia.