Budynek mieszkalny a letniskowy

Pytanie:

Zamierzam wybudować dom letniskowy murowany, który w przyszłości , po wybudowaniu właściwego domu, będzie wolnostojącym garażem. Czym różni się, z punktu widzenia prawa budowlanego i innych przepisów, budynek mieszkalny od letniskowego?

Masz inne pytanie do prawnika?

ODPOWIEDŹ PRAWNIKA

Prawo budowlane nie definiuje pojęcia domu letniskowego, choć odróżnia tego typu budynki wśród kategorii obiektów budowlanych. Budynki mieszkalne jednorodzinne należą do kategorii I, a domu letniskowe do kategorii III - inne niewielkie budynki, jak: domy letniskowe, budynki gospodarcze, garaże do dwóch stanowisk włącznie. Pojęcie budownictwa letniskowego występuje też w rozdziale dotyczącym utrzymywania obiektów budowlanych.

Zgodnie z art. 3 Prawa budowlanego budynkiem  jest obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Do tej kategorii należałoby zaliczyć  budynek letniskowy. Budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym jest natomiast  budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30 % powierzchni całkowitej budynku. Na gruncie ustawy Prawo budowlane różnice w definicji są nie tyle różnicami technicznymi, co funkcjonalnymi, związanymi z przeznaczeniem budynku.

W rozporządzeniu o warunkach technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i usytuowaniu, ustawodawca zdefiniował budynek rekreacji indywidualnej jako budynek przeznaczony do okresowego wypoczynku, a zabudowę jednorodzinną jako jeden budynek mieszkalny jednorodzinny lub zespół takich budynków, wraz z budynkami garażowymi i gospodarczymi. Zgodnie z przepisami tego rozporządzenia działka budowlana, przewidziana pod zabudowę budynkami przeznaczonymi na pobyt ludzi, powinna mieć zapewnioną możliwość przyłączenia uzbrojenia działki lub bezpośrednio budynku do sieci wodociągowej, kanalizacyjnej, elektroenergetycznej i ciepłowniczej.  Nie jest to jednak wymagane w przypadku działek przeznaczonych pod budowę budynków rekreacji indywidualnej oraz budynków inwentarskich i gospodarczych na wsi, jeżeli właściwy organ w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie określił takich wymagań.  

Dopuszcza się wykorzystanie pod zabudowę zagrodową lub rekreacji indywidualnej działki budowlanej, która nie może być zaopatrzona w wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi z sieci lub własnego ujęcia, pod warunkiem zapewnienia możliwości czerpania lub dostawy wody z ujęć położonych poza granicami działki.

Zgodnie z ustawą Prawo telekomunikacyjne zestaw usług telekomunikacyjnych, jakie powinny być dostępne dla wszystkich użytkowników końcowych stacjonarnych publicznych sieci telefonicznych na terytorium RP, z zachowaniem wymaganej jakości i po przystępnej cenie, stanowi usługę powszechną.  

Do zestawu usług telekomunikacyjnych, o którym mowa wyżej zalicza się: 

  1. przyłączenie pojedynczego zakończenia sieci w głównej lokalizacji abonenta z wyłączeniem sieci cyfrowej z integracją usług, zwanej dalej „ISDN”;  

  2. utrzymanie łącza abonenckiego z zakończeniem sieci, o którym mowa w pkt 1, w gotowości do świadczenia usług telekomunikacyjnych;  

  3. połączenia telefoniczne krajowe i międzynarodowe, w tym do sieci ruchomych, obejmujące także zapewnienie transmisji dla faksu oraz transmisji danych, w tym połączenia do sieci Internet;  

  4. udzielanie informacji o numerach telefonicznych oraz udostępnianie spisów abonentów;  

  5. świadczenie udogodnień dla osób niepełnosprawnych;  

  6. świadczenie usług telefonicznych za pomocą aparatów publicznych.   

Przez pojęcie głównej lokalizacji abonenta, o której mowa w pkt 1, rozumie się adres wskazany przez abonenta jako główny w umowie o świadczenie usług telekomunikacyjnych. Wskazany może zostać adres, pod którym abonent posiada stałe zameldowanie lub adres nieruchomości, do której abonent posiada tytuł prawny, z wyłączeniem budynków rekreacji indywidualnej, to jest budynków przeznaczonych do okresowego wypoczynku rodzinnego.  

Z kolei na gruncie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych istniały spory co do sposobu zaliczenia domu letniskowego do odpowiedniej kategorii, rozstrzygane przez poniżej wskazane orzecznictwo.

Zgodnie z wyrokiem NSA w Gdańsku z dnia z dnia 9 października 1992 r., sygn. SA/Gd 1169/92 o zaliczeniu budynku do kategorii budynków mieszkalnych bądź letniskowych przesądza ich podstawowa funkcja, która znajduje swój wyraz w usytuowaniu w miejscu przeznaczonym pod zabudowę danego rodzaju w planie zagospodarowania przestrzennego i w pozwoleniu na budowę, w którym określa się rodzaj obiektu budowlanego. Budynek będący w świetle tych kryteriów budynkiem letniskowym, nie może być uznany za budynek mieszkalny w rozumieniu przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. 

Zgodnie z wyrokiem NSA w Katowicach z dnia 19 maja 1994 r., sygn. SA/Ka 1966/93 budynek letniskowy - dla celów podatku od nieruchomości - nie nabywa charakteru budynku mieszkalnego przez fakt czasowego w nim zamieszkiwania.

Według wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 września 2005 r., sygn. III SA/Wa 1725/2005: "1. Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych użyte w ustawie określenie budynek oznacza obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach.

2. Budynek mieszkalny i budynek rekreacji indywidualnej nie są pojęciami tożsamymi, zaś organy podatkowe orzekające w sprawie powinny uwzględnić nowy stan prawny i uwzględnić pojęcia zdefiniowane w prawie budowlanym. Zatem nie jest wystarczające odwoływanie się do kryterium zaspokajania własnych potrzeb mieszkaniowych tj. ustalenia czy budynek jest wykorzystywany do celów mieszkalnych. Kryterium to, w stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 stycznia 2003 r., straciło już na swoim znaczeniu."

Potrzebujesz porady prawnej?

KOMENTARZE (0)

Nie dodano jeszcze żadnego komentarza. Bądź pierwszy!!


Dodaj komentarz

DODAJ KOMENTARZ

ZOBACZ TAKŻE:

  • 21.5.2019

    Skutek prawny wyburzenia lokalu

    Wygaśnięcie odrębnej własności lokalu na skutek jego zburzenia powoduje ustanie odrębnej własności drugiego lokalu, natomiast udziały w nieruchomości wspólnej, związane dotychczas z własnością (...)

  • 26.9.2018

    Propozycja ustawy o firmach inwestujących w najem nieruchomości

    W proponowanej ustawie przewidziano szczególne rozwiązania, w tym podatkowe dla firm inwestujących w najem nieruchomości mieszkalnych. Przede wszystkim wprowadzono do polskiego prawa status firmy (...)

  • 29.7.2019

    Zmiany w programie „Czyste Powietrze”

    29 lipca weszły w życie zmiany doprecyzowujące zapisy Programu „Czyste Powietrze”, a także dotyczące m.in. procesu przyjmowania i weryfikacji wniosków. Ułatwi to dostęp wnioskodawcom (...)

  • 29.7.2016

    Zarządzanie nieruchomością wspólną

    Kupując lokal mieszkalny czy też użytkowy, najczęściej nie zastanawiamy się nad tym, w jaki sposób zarządzana jest nieruchomość wspólna. Tymczasem jest to niezwykle istotna kwestia, (...)

  • 27.12.2017

    Ulga mieszkaniowa w podatku od spadków i darowizn

    Tzw. ulga mieszkaniowa polega na tym, że w przypadku nabycia budynku mieszkalnego lub jego części, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość, spółdzielczego własnościowego (...)