Chorobowe po ustaniu tytułu ubezpieczenia

Pytanie:

W nawiązaniu do art. 46 ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa zmienionego ustawą z dnia 20.04.04 r. (Dz. U. 2004 r., Nr 121 poz. 1264) o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z FUS oraz niektórych innych ustaw - czy ustał tytuł ubezpieczenia społecznego w następującej sytuacji: stosunek pracy został rozwiązany z dniem 31 stycznia 2005 - natomiast zaświadczenie o czasowej niezdolności do pracy ZUS i ZLA zostało wystawione z dniem 02.02.2005 -uwzględniając ciągłość niezdolności do pracy na czas powyżej 30 dni (do chwili obecnej). Czy w wyżej opisanej sytuacji ZUS prawidłowo zastosował przepis art. 46 w/w ustawy przyjmując jako podstawę wymiaru zasiłku chorobowego średnią krajową? Dlaczego za podstawę wymiaru zasiłku ZUS nie przyjął art. 36 ust 1 i 46 ustawy Dz. U. Nr 60 poz. 636?

Masz inne pytanie do prawnika?

ODPOWIEDŹ PRAWNIKA

Rozwiązanie stosunku pracy np. na skutek upływu okresu wypowiedzenia umowy o pracę oznacza ustanie tytułu ubezpieczenia. Zasiłek chorobowy przysługuje między innymi osobie, która stała się niezdolna do pracy po ustaniu tytułu ubezpieczenia chorobowego, jeżeli niezdolność do pracy trwała bez przerwy co najmniej 30 dni. Z przedstawionej sytuacji wynika, iż warunek ten został spełniony. Jednak dodatkową przesłanką jest to, by niezdolność do pracy powstała nie później niż w ciągu 14 dni od ustania tytułu ubezpieczenia albo nie później niż w ciągu 3 miesięcy od ustania tytułu ubezpieczenia chorobowego, czyli stosunku pracy. Termin 3-miesięczny ma zastosowanie w razie choroby zakaźnej, której okres wylęgania jest dłuższy niż 14 dni, lub innej choroby, której objawy chorobowe ujawniają się po okresie dłuższym niż 14 dni od początku choroby.

Podstawa wymiaru zasiłku chorobowego przysługującego za okres po ustaniu tytułu ubezpieczenia chorobowego nie może być wyższa niż kwota wynosząca 100 % przeciętnego wynagrodzenia. Jeżeli wynagrodzenie otrzymywane przez byłego pracownika przekraczało 100% przeciętnego wynagrodzenia, to podstawa wymiaru zasiłku i tak nie może być wyższa od 100% przeciętnego wynagrodzenia. Jeżeli wynagrodzenie otrzymywane przez byłego pracownika było niższe niż przeciętne, podstawą jest faktycznie otrzymywana pensja. Ten sposób obliczania zasiłku obowiązuje od lipca 2004 r., jeżeli więc stosunek pracy ustał i niezdolność do pracy powstała po tym czasie stosuje się powyższą zasadę.

Jeżeli niezdolność do pracy powstała po ustaniu stosunku pracy, to nie znajduje zastosowania art. 36 ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa, gdyż dotyczy on osób będących nadal pracownikami. Powołana wyżej ustawa została ujednolicona 21.02.2005 r. i jest opublikowana w Dz. U. 2005 r., Nr 31, poz. 267.

Potrzebujesz porady prawnej?

KOMENTARZE (0)

Nie dodano jeszcze żadnego komentarza. Bądź pierwszy!!


Dodaj komentarz

DODAJ KOMENTARZ

ZOBACZ TAKŻE: