Przedszkole – trudny wybór

Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów skontrolował 200 niepublicznych przedszkoli. Nieprawidłowości stwierdzono w 82 proc. placówek. Efektem badania jest wszczęcie 137 postępowań przeciwko przedsiębiorcom naruszającym interesy konsumentów

Wybierając przedszkole rodzice zwracają szczególną uwagę na warunki lokalowe, jakość opieki oraz możliwości twórczego rozwoju dziecka. Często jednak zapominają o uważnym zapoznaniu się z podpisywaną umową. Tymczasem pułapek jest wiele. Potwierdza to przeprowadzona przez UOKiK kontrola 200 niepublicznych przedszkoli, które zostały wybrane losowo na terenie całego kraju. Do 82 proc. z nich UOKiK miał zastrzeżenia.

Urząd przebadał wzorce umów, ogólne warunki oraz regulaminy stosowane przez przedszkola. To pierwsza kontrola tej branży. Zakwestionowane postanowienia dotyczą głównie bezprawnego przerzucania na rodziców kosztów prowadzonej działalności. Część z nich odnosi się także do warunków opieki nad dziećmi podczas ich pobytu w przedszkolu.

Największa liczba zakwestionowanych postanowień (127) dotyczyła prawa przedszkola do jednostronnego i natychmiastowego wypowiedzenia umowy. Powodem rozwiązania kontraktu mogło być kilkudniowe zaleganie z opłatą czesnego - przedszkole może rozwiązać umowę bez wypowiedzenia w przypadku nieuiszczenia płatności. Zdaniem Urzędu taka praktyka jest niezgodna z prawem. W świetle obowiązujących przepisów i orzecznictwa sądowego rozwiązanie umowy nie może nastąpić bez wcześniejszego wezwania rodziców do uregulowania należności w wyznaczonym terminie.

Wątpliwości Urzędu wzbudziły klauzule (105) umożliwiające przedsiębiorcom zmianę istotnych warunków umowy bez przyznawania konsumentom prawa do odstąpienia. Przedszkola nie podawały jasnych warunków, które mogły spowodować wzrost opłat, co uniemożliwiało rodzicom oszacowanie całkowitych kosztów usługi. Przykładem nadużycia ze strony przedsiębiorców jest klauzula: czesne za przedszkole może ulegać zmianie w miarę potrzeb czy zleceniobiorca zastrzega sobie prawo do podniesienia kwot z tytułu czesnego w trakcie trwania umowy. W praktyce oznacza to, że konsument zostaje zmuszony do ponoszenia kosztów, które mogą być dowolnie ustalane przez silniejszą stronę kontraktu.