Czy opłata za indywidualne zezwolenie na udostępnianie publicznej sieci telekomunikacyjnej zwalnia z opłaty za korzystanie z sieci do celów prywatnych?

Sprzeczne z art. 11 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 97/13/WE z dnia 10 kwietnia 1997 r. w sprawie wspólnych przepisów ramowych dotyczących ogólnych zezwoleń i indywidualnych licencji w dziedzinie usług telekomunikacyjnych są uregulowania krajowe, takie jak występujące w postępowaniu głównym, które nakładają na spółkę posiadającą indywidualne zezwolenie na udostępnianie publicznej sieci telekomunikacyjnej - z tytułu którego spółka ta uiściła opłatę przewidzianą w tym artykule - obowiązek uiszczenia dodatkowej opłaty z tytułu korzystania z tej sieci dla celów prywatnych, naliczanej na podstawie kryteriów, które nie odpowiadają kryteriom zawartym w art. 11 dyrektywy 97/13.

Dyrektywa 97/13 ustanawia wspólne ramy znajdujące zastosowanie do systemów udzielania zezwoleń mające znacząco ułatwić wejście na rynek nowych operatorów. Zgodnie z art. 3 ust. 3 tej dyrektywy państwa członkowskie mają obowiązek zapewnić możliwość świadczenia usług telekomunikacyjnych i udostępniania sieci za zezwoleniem lub bez konieczności jego uzyskania. Dyrektywa przewiduje dwa różne rodzaje zezwoleń, którymi są zezwolenie ogólne i zezwolenie indywidualne. Zgodnie z art. 2 ust. 1 lit. a) tiret pierwsze dyrektywy 97/13 zezwolenie ogólne - niezależnie od tego, czy regulowane jest przepisami dotyczącymi „określonej kategorii przedsiębiorstw”, czy też przepisami ogólnymi, nie zobowiązuje przedsiębiorstwa do uzyskania wyraźnej decyzji od krajowego organu regulacyjnego. Zgodnie z art. 2 ust. 1 lit. a) tiret drugie tej dyrektywy zezwolenie indywidualne udzielane jest przez krajowy organ regulacyjny i nadaje ono przedsiębiorstwu specjalne uprawnienia lub uzależnia wykonywanie przezeń działalności od spełnienia określonych obowiązków.