Podstawy wypowiedzenia umowy najmu na czas oznaczony

Problem stosowania art. 685[1] k.c. (który został wprowadzony do systemu prawnego z dniem 10 lipca 2001 r. przez art. 26 pkt 9 u.p.l.), w brzmieniu obowiązującym w chwili wypowiedzenia wysokości czynszu, tj. w dniu 25 marca 2003 r., do umów najmu na czas oznaczony zawartych jeszcze przed jego wejściem w życie, wzbudził bowiem zarówno w praktyce jak i w piśmiennictwie kontrowersje. W literaturze dominuje pogląd, że art. 11 u.p.l., który ma charakter semiimperatywny, ma zastosowanie do umów najmu zawartych na czas oznaczony. Wprawdzie wyrażono także zapatrywanie wyraźnie nawiązujące do treści art. 673 § 3 k.c., tj., że wypowiedzenie umowy najmu na czas oznaczony z przyczyn wskazanych w art. 11 u.p.l. będzie wtedy skuteczne, gdy taką możliwość przewiduje umowa, czyli umowna przyczyna przedterminowego rozwiązania takiej umowy powinna pokrywać się z przewidzianą w tym unormowaniu. Stanowisko to spotkało się jednakże z trafną krytyką. Przepisy przewidujące możliwość wypowiedzenia stosunku najmu bez zachowania terminów ustawowych ze względu na zwłokę z zapłatą czynszu, mają zastosowanie również do umów zawartych na czas oznaczony. Art. 11 ust. 2 u.p.l. nie przewiduje rozróżnienia stosunków najmu w zależności od tego na jaki okres zostały zawarte. Oznacza to, że na podstawie tego przepisu, w razie realizacji zawartych w nim przesłanek, wynajmujący może wypowiedzieć umowę najmu lokalu mieszkalnego zawartą na czas oznaczony i to w wypadku, gdy nie przewiduje ona przyczyn jej wypowiedzenia.

Wprowadzony do systemu prawnego, z dniem 10 lipca 2001 r.