Skuteczność roszczenia nie wpisanego do KW

Pytanie:

Związek wyznaniowy jest wieczystym użytkownikiem działki budowlanej. W akcie notarialnym wieczysty użytkownik zobowiązuje się do rozpoczęcia budowy na nieruchomości w ciągu 2 lat i jej ukończenia w ciągu 5 lat, licząc od dnia zawarcia aktu notarialnego, a także do utrzymania budynku w należytym stanie, a w razie rozbiórki lub zniszczenia, do odbudowy w ciągu 3 lat. W przypadku nie dotrzymania tych zobowiązań Skarbowi Państwa służy prawo rozwiązania umowy i odebrania terenu. W opisywanej przeze mnie sytuacji postanowienia umowy określającej sposób korzystania z nieruchomości, nie zostały wpisane do księgi wieczystej. Z treści otrzymanego z sądu wypisu z księgi wieczystej wynika, że nieruchomość nie jest obciążona żadnymi zobowiązaniami wobec osób trzecich. Podany na wstępnie zapis figuruje jedynie w akcie notarialnym, zawartym 17 lat temu. Czy wobec braku wpisu do księgi wieczystej postanowień umowy określającej sposób korzystania z nieruchomości, można uznać je za nieskuteczne?

Masz inne pytanie do prawnika?

ODPOWIEDŹ PRAWNIKA

W księdze wieczystej oprócz praw i ograniczonych praw rzeczowych mogą być ujawnione m.in. roszczenie wynikające z określenia sposobu korzystania z nieruchomości przez wieczystych użytkowników. Nie ma obowiązku dokonywania wpisu takiego roszczenia i sam brak takiego wpisu w księdze wieczystej nie pozbawia roszczenia z umowy określającej sposób korzystania z nieruchomości skuteczności wobec nabywcy prawa użytkowania wieczystego nieruchomości. Rękojmia wiary publicznej ksiąg wieczystych chroni czynności prawne dokonane w zaufaniu do istnienia wpisów dokonanych w księdze wieczystej oraz domniemania nieistnienia praw z wpisów wykreślonych z księgi wieczystej. Rękojmia wiary publicznej ksiąg wieczystych nie chroni natomiast działania w zaufaniu do nieistnienia prawa nie wpisanego do księgi wieczystej.

Tak więc z samego braku wpisu roszczenia do przeniesienia prawa użytkowania wieczystego z powrotem na właściciela nieruchomości w przypadku niestosowania się do umowy określającej sposób korzystania z nieruchomości, nie wynika brak skuteczności tego zapisu wobec nabywcy nieruchomości od dotychczasowego użytkownika wieczystego nieruchomości, który był stroną umowy określającej sposób korzystania z nieruchomości.

Podkreślamy również, że postanowienia umowy (tym bardziej zawartej w formie aktu notarialnego) bezwzględnie wiążą strony umowy. Upływ czasu (w tym przypadku 17 lat) nie ma negatywnego wpływu na postanowienia w/w umowy, a więc zachowują one cały czas ważność.

Ponadto w przypadku zatajenia przed nabywcą przez użytkownika wieczystego nieruchomości treści umowy określającej sposób korzystania z nieruchomości, a następnie wysunięciu wobec nabywcy nieruchomości roszczenia o zwrotne przeniesienie posiadania nieruchomości na właściciela i wygaśnięcie prawa użytkowania wieczystego, zbywca prawa użytkowania wieczystego będzie ponosił wobec nabywcy prawa użytkowania wieczystego odpowiedzialność odszkodowawczą na zasadach ogólnych uregulowanych w kodeksie cywilnym (art. 471 i nast. kc).

Potrzebujesz porady prawnej?

KOMENTARZE (0)

Nie dodano jeszcze żadnego komentarza. Bądź pierwszy!!


Dodaj komentarz

DODAJ KOMENTARZ

ZOBACZ TAKŻE:

NA SKÓTY