W jakim terminie maksymalnie organy muszą udzielić informacji o środowisku?

Wspólnotowa dyrektywa Rady 90/313/EWG z dnia 7 czerwca 1990 r. w sprawie swobody dostępu do informacji o środowisku (Dz.U. L 158, str. 56) przewiduje, że państwa członkowskie UE zobowiązane są do zapewnienia, że władze publiczne są zobowiązane do udostępniania informacji dotyczących środowiska każdej osobie fizycznej lub prawnej na jej żądanie i bez konieczności wykazania przez nią powodów swojego zainteresowania. Państwa członkowskie określą przy tym praktyczne zasady, zgodnie z którymi informacje takie będą skutecznie udostępniane.

Władze publiczne udzielać mają odpowiedzi osobie żądającej informacji tak szybko, jak to możliwe, a najpóźniej w terminie 2 miesięcy. Odmowa dostarczenia żądanej informacji musi być uzasadniona.

Artykuł 3 ust. 2 i 3 tej dyrektywy wymienia zaś przyczyny mogące uzasadniać odrzucenie wniosku o udzielenie informacji. Natomiast osoba, która uważa, że odmówiono jej informacji bezzasadnie lub zignorowano jej żądanie informacji lub że uzyskała niewystarczającą odpowiedź od organu władzy publicznej, może domagać się rozpatrzenia tej decyzji na drodze prawnej lub administracyjnej zgodnie z obowiązującym w danym państwie systemem prawnym.

Sentencja wyroku Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości brzmi następująco:

1)      Dwumiesięczny termin przewidziany w art. 3 ust. 4 dyrektywy Rady 90/313/EWG z dnia 7 czerwca 1990 r. w sprawie swobody dostępu do informacji o środowisku jest terminem wiążącym.

2)      Decyzja, o której mowa w art. 4 dyrektywy 90/313, mogąca być przedmiotem zaskarżenia na drodze prawnej czy administracyjnej przez osobę składającą wniosek o udzielenie informacji, jest dorozumianą decyzją odmowną wynikającą z trwającego przez okres dwóch miesięcy braku odpowiedzi ze strony władz publicznych właściwych do rozpatrzenia tego wniosku.