Umowa o odpowiedzialności materialnej pracownika za powierzone mienie

STRZESZCZENIE: Pracodawca może zawrzeć z pracownikami umowę o wspólnym sprawowaniu pieczy nad powierzonym mieniem. Koniecznym elementem tej umowy jest określenie w jej treści w jakich częściach pracownicy odpowiadają za powierzone mienie. Bez tego postanowienia umowa jest nieważna, gdyż przepisy nie wprowadzają domniemania, że w razie nieokreślenia udziałów, w których pracownicy odpowiadają za powierzone mienie ich odpowiedzialność kształtuje się w częściach równych. Umowa o wspólnej odpowiedzialności pracowników powinna zostać zawarta w formie pisemnej (art. 125 kp). Co prawda zgodnie z zasadami ogólnymi, jeżeli przepis wymaga zachowania formy pisemnej, nie przewidując skutku niezachowania tej formy, forma zastrzeżona jest pod rygorem utrudnień dowodowych. Przepis art. 125 kp nie przewiduje żadnego rygoru dla niedochowania tej formy, ale zgodnie z uchwałą Sądu Najwyższego z 18 kwietnia 1988 r. III PZP 62/87 umowa o wspólnej odpowiedzialności materialnej jest nieważna, jeżeli nie została zawarta na piśmie. Każda zmiana w składzie pracowników zatrudnionych wymaga zawarcia nowej umowy o wspólnej odpowiedzialności za powierzone mienie. Pracownik może wypowiedzieć umowę o wspólnej odpowiedzialności za powierzone mienie z zachowaniem czternastodniowego okresu wypowiedzenia. Wypowiedzenie powinno nastąpić na piśmie. Umowa o wspólnej odpowiedzialności materialnej może być zawarta, jeżeli liczba pracowników w miejscu powierzenia mienia nie przekracza: 1) 8 osób przy pracy na jedną zmianę, 2) 12 osób przy pracy na dwie zmiany, 3) 16 osób przy pracy na trzy zmiany, 4) 24 osoby na jedną zmianę w zakładach usługowych, w zakładach żywienia zbiorowego, w sklepach samoobsługowych i preselekcyjnych.