Nie można bezzasadnie zamrażać funduszy dla Talibów...

W ramach Wspólnoty Europejskiej Rada, w celu wykonania tych rezolucji, wydała rozporządzenie (rozporządzenie WE nr 881/2002 z dnia 27 maja 2002 r. wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i Talibami i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001, Dz.U. L 139, s. 9), nakazujące zamrożenie funduszy i innych aktywów finansowych osób i podmiotów, których nazwisko lub nazwa figuruje w załączniku do tego rozporządzenia. Wykaz ten jest regularnie modyfikowany w celu uwzględniania zmian w wykazie zbiorczym sporządzonym przez komitet ds. sankcji, będący organem Rady Bezpieczeństwa. I tak, w dniu 19 października 2001 r. nazwisko Y. A. Kadiego i nazwa Al Barakaat zostały dodane do wykazu zbiorczego, a następnie powtórzone w wykazie z rozporządzenia wspólnotowego.

Y. A. Kadi i Al Barakaat wnieśli do Sądu Pierwszej Instancji skargę o stwierdzenie nieważności tego rozporządzenia, podnosząc, że Rada nie miała kompetencji do jego wydania oraz że rozporządzenie to naruszało niektóre z ich praw podstawowych, w szczególności prawo własności i prawo do obrony. Wyrokami z dnia 21 września 2005 r. Sąd oddalił ogół zarzutów podniesionych przez Y. A. Kadiego i Al Barakaat oraz utrzymał w mocy rozporządzenie (wyroki z dnia 21 września 2005 r. w sprawach T-306/01Yusuf i Al Barakaat Foundation przeciwko Rada oraz T-315/01 Kadi przeciwko Rada i Komisja). Czyniąc to, Sąd orzekł w szczególności, że sądy wspólnotowe co do zasady nie mają żadnej właściwości (z wyjątkiem niektórych nadrzędnych norm prawa międzynarodowego zwanych ius cogens) do dokonywania kontroli ważności spornego rozporządzenia, ponieważ państwa członkowskie są obowiązane do zastosowania się do rezolucji Rady Bezpieczeństwa, zgodnie z brzmieniem Karty Narodów Zjednoczonych, tj. traktatu międzynarodowego, który ma pierwszeństwo przed prawem wspólnotowym.