Darmowa pożyczka a ustawa o kredycie konsumenckim

Pytanie:

Przedsiębiorca pożyczkowy udziela darmowej pożyczki konsumentowi; konsument zobowiązany jest do spłaty takiej samej kwoty jaką pożyczył i nie ponosi jakichkolwiek kosztów dodatkowych związanych z zawarciem umowy. Wyjątkiem jest sytuacja przekroczenia terminu spłaty, wówczas należą się odsetki maksymalne. Czy do takiej pożyczki ma zastosowanie ustawa o kredycie konsumenckim?

ODPOWIEDŹ PRAWNIKA

Zgodnie z przepisami ustawy o kredycie konsumenckim znajdować ona będzie zastosowanie do umów o kredyt konsumencki, przez który rozumie się umowę o kredyt w wysokości nie większej niż 255 550 zł albo równowartość tej kwoty w walucie innej niż waluta polska, który kredytodawca w zakresie swojej działalności udziela lub daje przyrzeczenie udzielenia konsumentowi. Za umowę o kredyt konsumencki uważa się w szczególności: 
1) umowę pożyczki
2) umowę kredytu w rozumieniu przepisów prawa bankowego; 
3) umowę o odroczeniu konsumentowi terminu spełnienia świadczenia pieniężnego, jeżeli konsument jest zobowiązany do poniesienia jakichkolwiek kosztów związanych z odroczeniem spełnienia świadczenia; 
4) umowę o kredyt, w której kredytodawca zaciąga zobowiązanie wobec osoby trzeciej, a konsument zobowiązuje się do zwrotu kredytodawcy spełnionego świadczenia; 
5) umowę o kredyt odnawialny. (art. 3 ustawy o kredycie konsumenckim, Dz. U. 2011 r., Nr 126 poz. 715).

Kredyt może być udzielony konsumentowi w sposób odpłatny lub nieodpłatny. Na potrzeby stosowania art. 3 ust. 1 nie ma znaczenia, czy kredytodawca uzyskuje bezpośrednio korzyści pieniężne (np. odsetki, prowizje, opłaty) w związku z udzieleniem kredytu (w relacji z konsumentem albo w innym stosunku prawnym). Istotna jest perspektywa konsumenta - czy konsument ponosi jakiekolwiek koszty w związku z udzieleniem lub spłatą kredytu? Jeżeli nie, to do umowy między kredytodawcą a konsumentem nie stosuje się przepisów ustawy o kredycie konsumenckim. Konsument otrzymuje wtedy tzw. kredyt darmowy. W sytuacjach, w których konsument ma ponieść takie koszty, umowa podlega przepisom u.k.k. (art. 4 ust. 1 pkt 1). Dotyczy to również sytuacji, gdy koszty poniesione przez konsumenta nie będą stanowiły przychodu kredytodawcy, lecz trafią do innej osoby lub organu państwowego (Kredyt konsumencki. Komentarz Czech Tomasz, LexisNexis 2012 r.).

Ten stan rzeczy potwierdza art. 4 ust. 1 pkt. 1 ustawy, zgodnie z którym ustawy nie stosuje się do umów, w których konsument nie jest zobowiązany do do zapłaty oprocentowania oraz innych kosztów związanych z udzieleniem lub spłatą kredytu konsumenckiego. Powoływany powyżej Tomasz Czech zauważa, że oprocentowanie, o jakim mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1, oznacza tylko odsetki kapitałowe. Odsetki za opóźnienie (zob. art. 481 § 1 k.c.) nie są objęte hipotezą komentowanego przepisu (odmiennie K. Włodarska, w: Ustawa…, s. 73 na tle art. 3 u.k.k. z 2001 r.). Wniosek ten wynika z wykładni funkcjonalnej - gdyby uznać, że obowiązek uiszczenia odsetek za opóźnienie jest przesłanką, która nakazuje kwalifikować kredyt jako odpłatny, w praktyce nie występowałaby w ogóle kategoria umów o kredyt darmowy (por. R. Trzaskowski, Ustawa…, s. 77). 

Potrzebujesz porady prawnej?

KOMENTARZE (0)

Nie dodano jeszcze żadnego komentarza. Bądź pierwszy!!


Dodaj komentarz

DODAJ KOMENTARZ

ZOBACZ TAKŻE: