e-prawnik.pl Porady prawne

Opłata targowa

Pytanie:

W dniu 13.03.2003 r. producenci rolni spotkali się z burmistrzem miasta, który to wnioskował o udzielenie mu pożyczki w kwocie po 5 000 zł od każdej z osoby (od producentów rolników i ogrodników) na wybudowanie placu pod sprzedaż warzyw i owoców. Wymieniona kwota będzie potrącona w całości w zamian opłaty targowej aż do wykorzystania pełnej kwoty - tzw. odmieszkiwanie. Ta umowa była zawarta pomiędzy 50 osobami w formie ustnego porozumienia. Po miesiącu burmistrz zmienił porozumienie, które brzmi, że opłata 5 000 zł będzie jako czynsz (rezerwacja miejsca), który będzie wynosił 35 zł miesięcznie za 1 m2 . Porozumienia nie dostaliśmy od razu do ręki, dopiero po wpłacie 50 %. Burmistrz żąda wpłacenia pozostałej kwoty, po jej wpłacie dopiero zostanie sporządzona końcowa umowa na korzystanie z placu targowego. Obecnie korzystamy z placu i płacimy opłatę targową, czynsz i jeszcze mamy doliczaną opłatę eksploatacyjną po 2,50 zł od osoby. Czy burmistrza miasta zobowiązują umowy ustne? Czy zobowiązani jesteśmy płacić opłaty targowe przez okres 7 miesięcy a czynsz przez cały rok, a plac wykorzystujemy jedynie przez okres 5 miesięcy ? Czy mam obowiązek płacić za rezerwację za 10 m2 na okres 3 dni w kwocie 100 zł oraz opłatę targową 20 zł dziennie w okresie Świąt Zmarłych?

Masz inne pytanie do prawnika?

Odpowiedź prawnika: Opłata targowa

15.12.2003

 

Opłatę targową pobiera się niezależnie od należności za korzystanie z urządzeń targowych i usług świadczonych przez prowadzącego targowisko na rzecz tych podmiotów, a także innych obciążeń finansowych, np. czynszu dzierżawnego opłacanego przez dzierżawcę na rzecz gminy. Wysokość opłaty targowej nie jest więc zależna od pozostałych opłat ponoszonych przez osoby korzystające z targowiska. Opłata targowa jest bowiem dochodem budżetu gminy, a nie osoby prowadzącej targowisko. Obowiązek zapłaty czynszu i jego wysokość wynikają z umowy o udostępnienie miejsca na targowisku, zawieranej między osobą prowadzącą targowisko, a osobą korzystającą z targowiska i nie jest ograniczana przez przepisy prawa, zgodnie z zasadą swobody kształtowania treści umów cywilnoprawnych przez strony tej umowy. Zasady ustalania i poboru oraz terminy płatności i wysokość stawek opłaty targowej ustala rada gminy w formie uchwały, stawka opłaty targowej nie może przekroczyć 575,86 zł dziennie. Jest zatem możliwe ustalenie przez radę gminy stawki opłaty targowej w wysokości 20 zł dziennie w okresie świątecznym, jako że stawka ta mieści się w ustawowo określonych granicach. Nie ma jednak podstaw prawnych do pobierania opłaty targowej „z góry”, ponieważ nie można żądać zapłacenia należności podatkowej bez uprzedniego powstania zobowiązania podatkowego. Obowiązek uiszczenia opłaty targowej nie może powstać wcześniej niż zaistnienie zdarzenia z którym ustawa wiąże powstanie obowiązku podatkowego (czyli wraz z dokonaniem sprzedaży na targowisku przez osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną nie posiadającą osobowości prawnej). Nie jest więc dozwolone pobieranie przez gminę opłaty targowej za okres, w którym nie były wykonywane czynności podlegające opodatkowaniu (czyli sprzedaż na targowisku). Jeżeli zatem sprzedaż na targowisku jest dokonywana przez 5 miesięcy w roku, nie jest możliwe pobieranie opłaty skarbowej przez 7 miesięcy. Burmistrz jest organem gminy i może w jej imieniu zawierać umowy cywilnoprawne z innymi podmiotami prawa cywilnego, z zastrzeżeniem, że jeżeli czynność prawna może spowodować powstanie zobowiązań pieniężnych, do jej skuteczności potrzebna jest kontrasygnata skarbnika gminy (głównego księgowego budżetu) lub osoby przez niego upoważnionej. Umowa zawarta bez wymaganej kontrasygnaty osoby upoważnionej jest bezskuteczna, czyli nie wywołuje skutków prawnych. Należy również zauważyć, że zgodnie z art. 64 ustawy Ordynacja podatkowa, nie jest możliwe potrącenie należności podatkowej (należności z tytułu opłaty skarbowej) przysługującej gminie z wierzytelnością przysługującą podatnikowi z tytułu umowy pożyczki, zawartej z gminą. Postanowienie, które przewiduje taką możliwość jest sprzeczne z prawem, a zatem na mocy art. 58 par. 1 ustawy Kodek cywilny - nieważne.

Potrzebujesz porady prawnej?

KOMENTARZE (0)

Nie dodano jeszcze żadnego komentarza. Bądź pierwszy!!


Dodaj komentarz

DODAJ KOMENTARZ