Skutki wyłączenia sędziów

Pytanie:

Prokurator umorzył postępowanie przygotowawcze w sprawie o czyn z art. 233 par. 1 k.k. na podstawie art. 17 par. 1 pkt 2 k.p.k. - czyn nie zawiera znamion czynu zabronionego. Pokrzywdzony zaskarżył postanowienie prokuratora do Sądu Okręgowego z uwagi na fakt, iż akta sprawy zawierają dowody wskazujące na popełnienie zbrodni zabójstwa. Prokurator nie przychylił się do zażalenia i skierował sprawę do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w miejscu pełnienia służby, który to Sąd - na podstawie art. 31 par. 1 k.p.k. - stwierdził swoją niewłaściwość i przekazał sprawę sądowi miejscowo właściwemu. Po wpłynięciu sprawy do sądu rejonowego (właściwego) pokrzywdzony - na podstawie art 9 par. 2 k.p.k. - złożył wniosek, aby Prezes Sądu Rejonowego skierował sprawę na posiedzenie celem wydania postanowienia o niewłaściwości rzeczowej sądu rejonowego do orzekania w sprawie oraz przekazanie sprawy do rozpoznania sądowi okręgowemu jako właściwemu - zgodnie z właściwością określoną w art. 25 par. 1 pkt 1 k.p.k. Następnie, kiedy sprawa została zarejestrowana i otrzymała syg. akt, pokrzywdzony - na podstawie art. 315 par. 1 k.p.k. - złożył wniosek potwierdzony dowodami - dokumentami, aby sąd rejonowy - na podstawie art. 217 par. 1, 2 i 3 k.p.k. - zwrócił się do prezesa sądu rejonowego z żądaniem wydania celem załączenia do akt śledztwa bezprawnie przejętego zawiadomienia o popełnieniu przestępstw, w tym zbrodni zabójstwa, które pokrzywdzony złożył dwa lata wcześniej w prokuraturze apelacyjnej, a które to zawiadomienie zostało bezprawnie przejęte i ukrywane przez prezesa sądu rejonowego. Sąd rejonowy nie przychylił się do wniosku pokrzywdzonego o stwierdzenie swej niewłaściwości rzeczowej. W wydanym postanowieniu sąd stwierdził, że skoro postanowienie prokuratora o umorzeniu śledztwa dotyczyło czynu z art. 233 par. 1 k.k., to zgodnie z art. 329 par 1 k.p.k. w przypadku wpłynięcia aktu oskarżenia właściwym byłby Sąd Rejonowy. Pokrzywdzony, mając na uwadze uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 23 lutego 1999 r. I KZP 35/98 dotyczącą interpretacji art. 329 par. 1 k.p.k., zaskarżył postanowienie Sądu Rejonowego do Sądu Okręgowego. Sąd Okręgowy w składzie trzech sędziów podzielił argumentacje Sądu Rejonowego i uznał, że sąd rejonowy jest sądem właściwym do rozpoznania sprawy. W tej sytuacji pokrzywdzony złożył wniosek i uzasadnił, aby Sąd Rejonowy działając na podstawie Art. 37 k.p.k. wystąpił do Sądu Najwyższego z wnioskiem - inicjatywą o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości. Po złożeniu wniosku wszyscy sędziowie sądu rejonowego wyłączyli się na podstawie art. 41 par.1 k.p.k. od rozpoznania sprawy. W jakim składzie sąd wyższego rzędu (okręgowy) będzie orzekał w sprawie wyłączenia Sędziów sądu rejonowego, czy przepis art. 41 par. 2 k.p.k. ma zastosowanie do zaistniałej sytuacji i czy jest możliwym, aby wniosek pokrzywdzonego o przekazanie sprawy innemu sądowi równorzędnemu w trybie art. 37 k.p.k. nie został rozpoznany, bo Sąd załatwi sprawę w trybie art. 43 k.p.k.?

Masz inne pytanie do prawnika?

ODPOWIEDŹ PRAWNIKA

Ponieważ ustawa dla rozpatrzenia kwestii wyłączenia sędziego nie przewiduje przeprowadzenia rozprawy, sąd okręgowy działając na podstawie art. 42 §4 k.p.k. orzekał będzie na posiedzeniu. Zgodnie z art. 30 §1 k.p.k., uczyni to w składzie jednego sędziego zawodowego.

Jeżeli sędziowie wyłączyli się z własnej inicjatywy, nie będzie miał zastosowania art. 41 §2 k.p.k., ponieważ żądanie wyłączenia złożone przez samego sędziego nie ma charakteru wniosku strony, a tylko stron dotyczy ograniczenie terminem rozpoczęcia przewodu sądowego.

Art. 37 k.p.k. umożliwia Sądowi Najwyższemu przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu, jeżeli wymaga tego dobro sprawiedliwości, z inicjatywy właściwego sądu. Sąd występujący z taką inicjatywą działa zatem z urzędu. Wnioski stron, składane w oparciu o art. 9 §2 k.p.k. mają charakter sygnalizacyjny i nie obliguje sądu do rozpatrywania go w formie decyzji procesowej tak, jak wniosku stanowiącego normalną czynność procesową (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 4 sierpnia 2005 r., sygn. akt II KZ 37/05).

Skorzystanie z art. 43 k.p.k., który nakazuje sądowi wyższego rzędu, w razie braku możliwości rozpoznania sprawy w danym sądzie z powodu wyłączenia sędziów, przekazanie sprawy innemu sądowi równorzędnemu, nie wyklucza wystąpienia przez sąd, któremu sprawa została przekazana, z inicjatywą, o której mowa w art. 37 k.p.k.


Potrzebujesz porady prawnej?

KOMENTARZE (0)

Nie dodano jeszcze żadnego komentarza. Bądź pierwszy!!


Dodaj komentarz

DODAJ KOMENTARZ

ZOBACZ TAKŻE: